Tijgermug 1.6.

John Shark, de man in het zwart, een huurmoordenaar, had zich erbij neergelegd dat dit zijn weg was. Eenmaal een killer, altijd een killer. Hij had zich meermaals bekeerd tot het recht pad, alleen maar goede intenties, de juiste mensen om zich heen, een gezond sportief en sociaal leven in een ander milieu, ander land, maar steeds weer, dook uit het niets de verstikkende dillematische vraag op en kreeg de duistere ijzeren klauw vat op hem. Hij had zich tenslotte erbij neergelgd, het zou steeds zo blijven in de wereld, goed en kwass, hadden elkaar nu eenmaal nodig. Welke kant je koos, wit of zwart op het schaakbord, maakte niet veel meer uit voor hem, de doden zouden toch vallen, of hij die pion of die toren nu was of een ander....

Tijgermug 1.5.

Je doet het vandaag!, zeg ik je. Eén schot, eén kans. Je schiet raak. Ik werk enkel met de besten. Alles duidelijk? Go! Ali bin Hemmet gebaarde zelfverzekerd zijn chauffeur verder te rijden. Het kogelvrije raam sloot zich. En binnen geen tijd was de limo met arabische nummerplaten zowaar opgelost in het drukke verkeer in de franse hoofdstad. De man in het zwart die zich op de afgesproken plek had gemeld, was even snel verdwenen als hij gekomen was. De parijse onderwereld kende voor hem geen geheimen.

Tijgermug 1.4.

'Dr. Jeffrey Williams', stond in drukletters op de roestvrij stalen deur die toegang gaf tot zijn universitaire laboruimte. Een kaartlezer geflankeerd met rode en groene ledlampjes, bewaakten de toegang. Jeffrey - volledig in het wit gekleed, ingepakt zou beter uitgedrukt zijn, met haarkapje, monddoekje, latex handschoenen, witte kunststof schoenmuiltjes - was druk met tellen. Voor zijn doctoraat bestudeerde hij een muggensoort. Onder andere telde Jeffrey Williams dagelijks de muggen in de proefkast. 63. Hij fronste zijn wenkbrauwen, keek weer naar het papier met de notities waarop stond: 64. Hij begon overnieuw met een zucht, maar stopte wederom bij 63 tijgermuggen. Geen mug meer, geen mug minder. Hij besloot 64 op te schrijven, en hoopte morgen bij de telling, inderdaad de 64 tijgermugjes te mogen noteren. Het was laat, hij was moe en kon met deze zomerse temperaturen, zich niet meer zo goed concentreren, vond hij. Morgen is een nieuwe dag. Hij sloot de metalen deur, tikte zijn persoonlijke code in, en verliet zorgeloos het labo. Een heerlijke filet pure of een lamsgigot vanavond met een heerlijk glaasje bourgogne wijn zou hem best smaken. De zomer heeft nu zo eenmaal haar 'petites tentations' enfin verleidinkjes.

Tijgermug 1.3.

Océane Pêcheur kwakte driftig de telefoonhoorn op de haak. Draaide haar bureaustoel een halve slag en staarde nors door het grote raam naar de grote treurwilg in het park, waar ze uitzicht op had. Deze boom had haar al meermaals gesteund bij het lange gepeins en gezoek naar oplossingen en antwoorden. Iets wat universitair werk nu eenmaal met zich meebrengt. Maar nu waren haar zorgen van andere aard. 'Hoe durven ze?', vloekte ze luidop. Ze stond op en ging zich een koffie halen op de gang van de universiteitsvleugel waar ze werkte. Aan de koffieautomaat, werd ze vriendelijk begroet door Tim. Hij stelde zich voor: 'Tim Thomaes, journalist.' 'Pour le journal NC, des Pays Bas. Et, Vous êtes...? Océane, Océane Pêcheur, nanotechnologie, stelde zij zich voor. In zijn beste frans antwoordde Tim: enchanté, Océane. Enchanté, beantwoordde Océane zijn innemende manier om zich aan elkaar voor te stellen, en haar norse blik maakte plaats voor een geïnteresseerde glimlach. 'Nano? Technologie?' vroeg Tim, met geveinsde mengeling van onwetendheid en nieuwsgierigheid op zijn gezicht geschilderd. Wel, het is helemaal niet zo speciaal als je eenmaal begrijpt waar het om gaat. Maar welke lezer van je krant wil nu ingewijd worden in de nano-technologie? Dit onderzoekgebied is voor de meeste mensen ver-van-hun-bed-show. Wat wil je eigenlijk van me weten?, waar kom je voor?, vroeg Océane zeer direct. Wel, antwoordde Tim, die zich niet zo snel uit het lood liet slagen... Er zijn geruchten dat machtige organisaties nano-technologie zouden willen in handen krijgen om de wereld te veroveren. Océane begon, eerst stil, dan heel hard te lachen. Ha,ha, ha. Dat is de beste die ik sinds lange tijd heb gehoord, lachte ze. De wereld veroveren met nano-technologie. Je weet toch wat nano betekent? Nano is nog zoveel maal kleiner dan micro... Je kan het zelfs niet microscopisch waarnemen, erger nog... wist je dat in de wereld van de nano-technologie, de Newtonbiaanse wetten die wij kennen op aarde niet meer gelden? Wat je als normaal zou verwachten, gebeurt helemaal niet zo en omgekeerd... Dat is juist wat zo spannend is aan nano-technologie. Kom, zei Océane, en nodigde Tim uit op een ongevraagde rondleiding op de afdeling...

Tijgermug 1.2.

De jonge nederlandse journalist Tim Thomaes bestelt nog een rood wijntje op zijn hotelkamer. Hij is laat vanuit Londen Heathrow toegekomen in Parijs, Charles de Gaulle, en dan per taxi naar het Pullmann hotel, Sorbonne, om de volgende dag een perscommuniqué bij te kunnen wonen voor zijn krant, het NC. Hij is niet verbaast over de prijs die ze voor de 'laatste kamer' die ze nog 'per grote uitzondering' voor hem hebben, want het is hoogseizoen, en de hele internationale pers is ter plekke. Buiten is het snikheet. Ijskoud op de kamer. Hij weet uiteindelijk de airco uit te schakelen en het raam open te zetten. Dat is veel beter, liever wat warme natuurlijke zomerlucht dan die antiseptische, onderkoelde machinelucht van luchthavens, metro's en hotels, grijnst Tim. Hij zet zich zo confortabel mogelijk met zijn laptop en glas wijn op het franse bed en stuurt nog even het artikel over de londense juweliers naar de krant. De nacht valt snel. Tim die het opgeeft om te zappen naar wat er toch niet is op TV, en nog minder om nog wat te lezen, knipt het licht uit en hoopt op een goeie nachtrust. Al krabbend aan de linkerschouder wordt Tim wakker. Het is nog steeds donker. Door het halfopen raam priemt een zilver-wittig licht van een halve maansikkel de kamer binnen. In een reflex denkt hij: laatste kwartier, want je kan de letter 'd' maken van deze maan. Onwillekeurig krabt hij aan zijn onderarm, en weer aan de schouder. Tim voelt een jeukend bubbeltje, en nog een. Tegelijk hoort hij het gezoem van een mug. Het is niet waar, hé! Een mug. Waar ben ik? Oh ja, hotel, Parijs, morgen persconferentie. Tim is al een hele tijd journalist, maar telkens hij ergens wakker wordt, duurt het even om zich te realiseren waar hij zich bevindt. Een mug die zijn nachtrust verstoord. Eigen schuld, had hij maar niet met open raam een schemerlampje moeten laten branden. Hij trok nors het laken over zijn hoofd, draaide zich met een ruk op zijn buik en vond de slaap weer...

Tijgermug. 1.1.

La Moustique Tigre (De TIJGERMUG). Paris, Université de la Sorbonne, 18 juli 2014, 8u33: Professor Edouard Wyzckowsky neemt een laatste slok koffie van zijn café-croissant-ontbijt, duwt hoofdschuddend de ochtendkrant weg. Op de voorpagina bloklettert de krant: Tijgermug gesignaleerd in Frankrijk. Hij kijkt nog eens in zijn Mulberry attaché of hij hij alles bij zich heeft en legt een munt van 2 euro neer op het ronde bistrot-tafeltje, zijn vaste tafeltje, aan de boulevard. Het is nog fris deze zomerochtend in Parijs. De groene platanen maken zich klaar om de zomerzon te filteren, want het belooft een hete zomerdag te worden. Stadswater stroomt langs de 'bordure' om zand en vuil weg te spoelen. Het verkeer is, zoals altijd, reeds goed op gang. Toeristen lopen met hun buideltje of rugzakje wat verloren om zich heen te kijken ofwel een stadsplannetje lipbijtend te oriënteren. Prof. Edouard kijkt vluchtig, zonder evenwel te zien, naar de Sorbonne-towers verderop, waar hij straks een uitzonderlijke lezing zal houden over de gevreesde tijgermug, "la moustique tigre", die zijn opmars in Europa maakt. En vandaag, omwille van de verspreiding van een gevaarlijk nieuw virus, de pers haalt. Normaal is hij niet nerveus. College geven en uitgebreide lezingen houden over zijn geliefde onderwerp, gaat de professor goed af. Maar vandaag is een bijzondere dag. Een heel belangrijk onderwerp ook, want de internationale pers is uitgenodigd. Ook de autoriteiten worden zenuwachtig, want er zijn vragen over de volksgezondheid. In zo'n geval wordt wetenschappelijk onderzoek en oordeelkundig advies van de universiteit ingeroepen. De professor heeft opdracht gekregen om niet te veel details bloot te geven, en vooral de publieke opinie te bedaren, en zeker geen onnodige paniek te zaaien, wat snel kan gebeuren onder druk van speculatieve theoriën, ontsproten uit de thinktank van de steeds op zijn honger zittende pers.

Al dansend een wasje eruit gooien

Post by 9GAG.